Bodrum, day 6: vrijdag 2 september 2005

Vrijdag 2 september 2005

‘k Kon m’n ogen niet geloven toen ik opstond. Van de dikke voeten was geen sprake meer. De voeten zagen wel nog wat rood, maar gewoon ‘verbrand rood’. Dus met veel vertrouwen richting meneer doktoor. In de hoop dat het de laatste keer zou zijn.

’t Viel hem onmiddellijk op dat het veel beter ging. Ik stapte zonder probleem, en sinds ‘lang’ kon ik ook terug schoenen verdragen. “Do you wanna go into the water”, vroeg hij me met z’n Turks accent. “I hope it’s a rhetoric question”, antwoordde ik. Had ‘m nu nog ni door dat het m’n “voeten uithing” en dat ik niets liever zou doen dan dat water induiken? Enfin, voor hem was er geen probleem meer, en mocht ik – mits voorzichtig te zijn – eindelijk het heerlijke water in.

Wat ik ook deed! Nog geen twee minuten terug van meneer doktoor, stond ik al klaar in m’n zwembroek, net een klein kind dat voor het eerst naar school vertrok. Eerst een doucheke gaan pakken, dacht ik, om te kijken hoe de voeten zouden reageren. Geen probleem, ze genoten even hard als ikzelf. Een halve minuut later stapte ik rustig het water in, een gevoel dat in geen jaren kan beschreven worden.

Je zult wel begrijpen dat ik, op de activiteiten na, gedurig in het water zat/lag/hing. Alle frustraties van de afgelopen dagen (anderen zien genieten van het water, terwijl ik met m’n pikkelen in de schaduw moest zitten toekijken) moesten en zouden weggespoeld worden (van alweer een woordspeling gesproken!).

Maar zoals ik net zei, voor de activiteiten maakte ik graag even de tijd. Karabijnschieten bijvoorbeeld. De dag voordien slechts 27 punten, ‘k vond het nogal een afgang. Dus deden we weer mee. En ik mocht pataat als eerste beginnen. Gene stress, dacht ik, en ik mikte voor m’n eerste kogel. ’t Was wel een stroef toestel, eer ik die trekker overkreeg, ’t was lachen! Maar geen nood, de afgang van de dag voordien werd weggewerkt. 11-12-12, goed voor 35 punten, en een gedeelde eerste plaats. De prijs was zo’n Turks oog, terwijl ik al dagen zo’n bandana wou. Ze deden het expres, zeg ik u!

Nuja, toch gewonnen, da’s wat telt! Niet veel later passeerde een andere animator, Roberto, die volk zocht voor een matchke minivoetbal. Ons ma was er niet zo happig op, maar ik stond erop da’k ging voetballen. ‘k Heb lang genoeg moeten stilzitten. ’t Was een ware opgave, dat stilzitten! De minivoetbal was tof, en het ging goed. Waar ik ineens die conditie vandaan haalde, weet ik niet, maar ’t was al een tijdje geleden dat ik nog zolang aan een stuk heb gelopen. Uiteindelijk won onze ploeg met 17-15, met vier potten van ondergetekende. ’t Grappige van al voor mij was ne jonge gast van de tegenstanders. Een air van jewelste, en denken van zichzelf dat hij kon voetballen. Maar elke keer dat hij voor mij stond, was hij wel z’n bal kwijt. Met de nodige frustraties tot gevolg. En ikke maar lachen, in mezelf. Ondertussen de tegenaanval op gang shottend!

’s Avonds was er weer dat dwaas optreden (zie maandag) van den eigenaar. Enige punt om te onthouden was de knappe animatrice waarmee ik mocht dansen, terwijl al die oude bokken jaloers toekeken. Hahaa! Tot slot was er (weer) de disco, waarna we ons na sluitingstijd naar de kamer begaven. Zaterdag er vroeg uit, om naar de textielmarkt te trekken. ’n Kiekenkot, die textielmarkt, dat zeg ik u nu al!

Zo meteen (zat dagje achter): Bodrum, day 7 (last day): zaterdag 3 september 2005