Bodrum, day 2: maandag 29 augustus 2005

Maandag 29 augustus 2005

Na op tijd in ons beddeke te zijn gekropen, was het geen probleem om er vroeg uit te komen. Da’s wel nodig, als ge graag een goeie ligstoel wilt aan het zwembad. Maar eerst gaan ontbijten. Een croissant en een gekookt ei later begeven we ons dan naar het zwembad. ‘Welk zouden we kiezen?’ Er zijn er namelijk twee. Uiteindelijk kozen we voor het zwembad beneden, daar zijn het plastieken ligstoelen, boven (nogal harde) houten.

Nog niet volledig gesetteld was ik al in het water te bewonderen. Het weer was schitterend, schitterend om er in het wat er van te genieten. En het water, geen woorden voor, ideale temperatuur en prachtig onderhouden!

Om 13u dan toch maar besloten om een middagmaal te gaan nuttigen. Ik weet niet meer wat de kost was, maar het was niet slecht – ook niet super, maar soite. Nadien terug naar het zwembad, waar we twee meisjes uit Puurs leren kennen. Kim en Lies, u allen bekend vanop de talrijke foto’s. Toffe grieten, leek toen al!

Dan kennisgemaakt met één van de toffe animatoren. Giorgio is zijn ‘artiesten’naam. Hij kwam me uitnodigen voor een wedstrijd beachvolleybal. Een wedstrijd die het verloop van m’n vakantie ietwat zou tekenen. Tijdens het beachvolleyballen een andere Vlaming leren kennen. De Jan – eveneens bekend van de foto’s – uit Antwaarpe! Toffe pé, hebben wat afgelachen in het Vlaams, terwijl de rest er geen reet van verstond!

Na de volleybal met de Jan een crèmeke gaan halen. Daar hebben we toch wat afgelachen. Het ijs was zo bevroren als iets, en bovendien hadden ze daar nog niet kennisgemaakt met de goeie ijs-schep-lepel. Neen, die zielen moesten het ocharme doen met een gewone eetlepel. Met alle gevolgen van dien: een half uur eer dat uw crème gemaakt is (ondertussen was ‘m al ontdooid), en een meterslange file.

Dan teruggekeerd naar het zwembad, waar ondertussen ook Malu, de vriendin van Jan, ten tonele kwam. De beruchte groep was compleet. Lachen, zeveren en praten aan het zwembad – en op tijd en stond er ook een duik in nemen – was het recept van een geslaagd einde van de namiddag.

Enfin ja, geslaagd… Bij terugkomst in de kamer, merken we op dat m’n voeten een onaangename rode kleur hadden gekregen. Erg donkerrood. We gingen ervan uit dat het een zonneslag zou zijn – een zware weliswaar – dus met goeie après soleil zou het ergste vermeden kunnen worden.

’s Avonds was er Turkse avond in het hotel. Die Turkse avond hield een optreden van een madam met een schone stem in – zij speelde oa een liedje van ons Vlaams Vaya Con Dios. Haar optreden werd gevolgd door het optreden van de big boss van het hotel, een man met een enorm krachtige operastem. Samen met een madammeke probeerde hij het volk actief aan het dansen te krijgen, iets wat niet zo hard lukte. Tussen de twee optredens van de big chef en z’n collega, werden we ‘getrakteerd’ op een optreden van twee zussen, the Operatwins, uit Oostenrijk. ’t Was ni slecht denk ik, maar zo’n muziek is totààl m’n ding ni. Al ’n chance da’k in goe gezelschap zat, zodat ‘k mij niet te veel moest ergeren aan de – van tijd – overdreven stemmen.

Om 0u was het dan tijd om naar de Disco te gaan. Jaja, het hotel had zelfs een disco. ’t Was maar een kleintje, maar ’t was best gezellig! Enkel de muziek was een lachertje, in Turkije zitten ze precies enkele jaren achter qua muziek. Opmerkelijk was wel het veelvuldig draaien van onzer Danzel met zijn ‘hit’ Pump it up.

Tot sluitingstijd in de disco gebleven – omstreeks 2u15 – om ons nadien naar de kamer te begeven, voorbereiden op wat de volgende dag zou brengen.

Morgen: Bodrum, day 3: dinsdag 30 augustus 2005